Sefa'dan inciler -3

Sefa: Anne sen eskiden Eda'nın ablası mıydın?
Anne: Olur mu hiç. Neden sordun ki?
Sefa: Ama Eda çok küçükken sen, dedem, ebim resminiz var...
Anne: Ben Eda çok küçükken daha gençtim oğlum, ama her zaman onun annesiydim ben...

Dede ve anneanneyle çekilmiş resmimizi görmüş Sefa. Eda 3 yaşındayken, yani 8 yıl önce, ben daha yeni otuz olmuşken...
O eski resimdeki halimi hiç görmediği için Sefa, ona Eda'nın ablası yaşındaymışım gibi gelmiş.. (halbuki o zaman da otuzumdaymışım ama) Şimdilerde 40'a giderken anneliğe terfi etmişim gözünde...

Bana yaşlanmışşsın dedi aslında ufaklık, ama kendisi ne dediğinin hiç farkında değil...

Sefa'dan inciler -2

Not: resimler geçen sonbahar benzer diyaloglar eşliğinde çekilmişti...

 

Akşam yemeği diyalogları

Çorba içerken su yudumlayınca...

Anne: Çorba içerken su gerekmez adama...
Sefa: Ben değişik bir adamım

Köfte yerken...

Anne: Suratını şekilden şekile sokmadan ye lütfen
Sefa: Senin suratının durduğu şeklde mi dursun? Benim suratımın şekli hep değişir ama...

Bir gün son dakikalarda bu kadar mı değişir ...

Bugün oldukça yorucu bir gündü. Sefa Bey'in istekleri bitmiyor. Sürekli dibimde ya beni oyuna çağırıyor ya da elinde kitap peşimde koşturuyor. Derken Eda geliyor. Kocaman ve karışık bir ödevle gözü korkmuş şekilde. Biriyle ilgilenirken öbürü huzursuzlanıyor, benim sesim yavaş yavaş yükseliyor...


Sonra yorgun argın sofraya oturmuş hafif bıkkın şekilde lokmaları yutarken bir ses bütün gün yaşanan olumsuzlukları silerek hepimize kocaman bir gülümseme getiriyor:


"Anne yütten di" (Sefa'ca: Anne lütfen su )


Allah'ım tam pilim bitti derken beni yeni duracell takılmış davul çalan ayıya çeviriyor. İçim umut, kalbim neşe doluyor. Eda'nın ödevini tamamlayacak ve hatta Sefa'ya yatmadan 2 kitap okuyacak gücü veriyor.


Hamdolsun....